Heerlijk Huizen

Eén keer eerder startte ik in Huizen. Tweede werd ik toen, achter Machiel Ittman. Het jaar ben ik vergeten. Wel herinner ik me een zwempartij in het Gooimeer, fietsen in de winderige Flevopolder, een looprondje door woonwijken en de finish in het winkelcentrum.

Door files kom ik pas een uur voor de start aan, waardoor ik weinig tijd heb voor een goede warming-up. Dat krijg je als je de ochtend voor de wedstrijd nog al je spullen in orde moet maken. Ervaring te over, en dan nog in tijdsproblemen komen.

Ik gebruik m'n ervaring om tijdwinst te boeken bij het inschrijven, nummer opspelden, en het inrichten van m'n plekje voor de wissels. Uiteindelijk heb ik zelfs nog tijd om een kwartiertje in te fietsen en tien minuten in te zwemmen.

Bij het inzwemmen zie ik dat je de eerste 100 meter kunt lopen vanaf het strandje waarvanaf we starten. Mits je je benen 50cm uit het water kunt tillen. Ik kan dat redelijk, maar de expert in deze bezigheid is Sjoerd Veltman. Die staat hier ook aan de start. Ik heb hem wel eens in een woeilige branding over metershoge golven zien springen. Echt waar. Dit is een uitgelezen start voor hem.

Na het startschot probeer ik lopend door het diepere stuk te komen dat op twintig meter na de startlijn ligt. Tevergeefs: ik krijg m'n benen niet hoog genoeg en moet zwemmen. Sjoerd heeft geen enkel probleem. Hij heeft decimeters over en sprint als een steltloper door de geul. Daarna wordt het weer wat ondieper, en hij kan daarna nog op volle snelheid een heel stuk doorlopen. Hij pakt twintig meter voorsprong, en is weg.

Ik nestel me in de voeten van het achtervolgende groepje en neem de tijd in m'n ritme te komen. Wanneer na 250 m Martijn Boot versnelt om het gaatje naar Sjoerd dicht te zwemmen, zit ik te ver achterin het groepje om mee te glijden. Ik schuif binnendoor op, en neem als vijfde het eerste keerpunt. Op de terugweg naar het strandje ga ik steeds meer ontspannen zwemmen, en ik merk dat ik me ga irriteren aan de zigzagkoers die de man voor me zwemt. Ik ga binnendoor, en neem de leiding van het groepje.

Bij het keerpunt halverwege, waar je weer even kan lopen, geef ik gas en kom los van het groepje. Sjoerd en Martijn liggen een meter of twintig voor me, en gelukkig zwemmen ze niet verder weg van me. Ik verbaas me daarover, want m'n zwemconditie is niet echt top. Ik zwem sinds kort in een nieuw wetsuit: ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat me dat flink wat winst oplevert. Tip: test een een 2XU wetsuit.

De tweede ronde verandert er niet zoveel, en ik kom uiteindelijk als vierde uit het water: een paar man uit het achtervolgende groepje schuiven in de laatste tweehonderd meter weer langszij. Daardoor kan ik even wat ontspannen en me voorbereiden op een snelle wissel. Die gaat fantastisch, en de twintig seconden achterstand op Sjoerd en Martijn heb ik zo goed als dicht na de wissel.

Op de Gooimeerdijk test ik even het tempo dat Sjoerd, en later Martijn, rijden en ik merk dat ik over heb. Ik neem de kop, rijd m'n eigen tempo, en rijd langzaam weg. Dat is erg prettig, maar ik merk dat ik niet de benen heb om echt een groot gat te rijden. Wanneer ik vijf kilometer verder achterom kijk, zie ik Martijn hard naar me toe komen. Hij haalt me bij, en neemt de kop. Hij rijdt strak door, en ik nestel me in tweede positie. Achter ons is inmiddels niets meer te zien. Ik neem ook een paar lange stukken kopwerk voor m'n rekening - ook al fietsen we op een meter of vijftien van elkaar en hebben we geen windvoordeel, toch is het een stuk lekkerder als tweede te fietsen. Dat scheelt de mentale druk om het tempo te blijven maken.

Gezamenlijk rijden we het parc fermée binnen, op weg naar het looponderdeel. Guido Kwakkel is de derde die wisselt, op een minuutje. Hij haalt uiteindelijk Martijn Boot nog bij, en finisht als tweede. Ik loop lekker en onderhoud een strak tempo. Aan de finish heb ik uiteindelijk ruim drie minuten voorsprong. Dat betekent de eerste overwinning van dit seizoen, en ook dat ik Huizen kan bijschrijven in het rijtje zaterdagtriathlons dat ik heb mogen winnen.

Tot slot nog een respectabel feit: ik ben in Huizen niet de snelste. Dat is John Aalbers, die in 1:53:45 het NK veteranen wint. Die wedstrijd startte een uur eerder dan de seniorenwedstrijd, en het ging daar snoeihard. Na afloop informeren een paar veteranen naar mijn bouwjaar. Dat is 1972. Nog drie jaar, en dan treed ook ik toe tot het veteranenlegioen. Time flies.

Uitslag Huizen - 13 juni 2009

1. Bert Flier 1:54:35
2. Guido Kwakkel 1:58:17
3. Martijn Boot 1:59:05

Tevreden tweede in warm Woerden

Maandagochtend doorloop ik m'n vertrouwde ritueel van een wedstrijddag. Ontbijten, tas pakken, fiets controleren, en even m'n checklist doornemen om er zeker van te zijn alles bij me te hebben wat nodig is voor een triathlon. Routinewerk. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Tegelijk zoemt in mijn hoofd het bijzondere van deze dag rond. Woerden is mijn eerste wedstrijd van het seizoen, en de eerste keer dat ik zal zien hoe m'n lichaam is hersteld van de val. Kan ik weer wat ik kon? Om de dag nog wat meer bijzonder te maken, komen vandaag veel familieleden en vrienden kijken. Dat gebeurt ook niet elke wedstrijd.

Gewoontegetrouw neem ik m'n tijd voor een goede warmup. Als eerste lig ik in het 19 graden warme water van de Woerdense binnenstad. Om geen problemen te krijgen met juryleden die de deelnemers meestal maar een paar minuten inzwemtijd geven, zwem ik onder een brug door, uit het zicht van de start. Het is prachtig weer, en veel Woerdenaren hebben hun plezierbootje van stal gehaald om te gaan varen. In de grachten van van het centrum, waar ik dus rondzwem. De parttime kapiteins zijn hoogst verbaasd een triatleet aan te treffen. Een aantal schippers denkt dan ook zich op het zwemparcours te bevinden, en maakt rechtsomkeert om mij een vrije doorgang te verlenen.

Na mijn inzwemavontuur meld ik me aan de start, en speur de kade af naar m'n supportersschare. Ze staan er, en dat is goed om te weten. Ik lijn me op naast de mannen die vandaag zullen gaan voor de podiumplaatsen: Carlo van den Bergh, Erik Strijk, Frans van Heteren, en Remy Vasseur. Met een ouderwets kanonsschot worden we weggeschoten. Ik ben goed weg, en kan de eerste 200 meter zonder al te grote schermutselingen doorkomen. Bij een knik in de gracht, na 300 meter, worden er links en rechts wat twisten uitgevochten. Ik stel me bescheiden op in het gevecht en laat de mensen die het hardst aandringen voorgaan. Scheelt me energie, en zo lang ik mijn karretje kan aanhaken bij de kopgroep vind ik het prima. Ik ben al hartstikke blij dat ik uberhaupt weer kan zwemmen.

Omtrent het keerpunt ontwaar ik de grijze badmuts van de Erik Strijk, die hier vorig jaar won. Ik lig in zijn voeten, en Carlo ligt naast me. In de staart van de kopgroep klimmen we het water uit. M'n fietswissel gaat vlot, en het gas gaat er meteen op. Ik zie dat er nog drie eenlingen voor ons rijden, waaronder Danne Boterenbrood. Mirjam Weerd zat ook voor me met het zwemmen: sterk zwemwerk van de dames.

Ons treintje, bestaande uit Erik, Carlo, ik en Remy Vasseur, dendert lekker door over het strakke asfalt. Na vijf kilometer, bij het keerpunt, vormt ons groepje de kop van de wedstrijd. Ik zie, bij het terugrijden naar Woerden-centrum, dat Frans van Heteren in volle achtervolging is. Die heeft blijkbaar de slag gemist bij het zwemmen.

Net na de doorkomst van de eerste van vier ronden in Woerden demarreert Remy Vasseur. Ik besluit niet mee te gaan: het groepje rijdt strak, en het kost erg veel energie om weg te rijden. Er moet nog 30 kilometer worden gefietst, en 10 gelopen. Negen van de tien keer loopt zo'n poging uit op niets.

Erik Strijk rijdt op kop van onze groep en probeert het gat naar Remy dicht te wrikken. Dat lukt niet, en Carlo neemt over. Remy blijft echter meter voor meter wegrijden. Hij loopt ook nog eens heel goed. Ik ruik onraad. Na het keerpunt, met wind mee, heeft Remy 15 seconden te pakken. Ik neem over en probeer het gat in één ruk dicht te rijden. Dat lukt me dus niet. Sterk van Remy, tegenvaller voor mij. Maar goed, we zijn inmiddels al halverwege het fietsen, de zon schijnt, we hebben weer een inspirerende doorkomst in Woerden, en we hebben hulp in de achtervolging: Frans van Heteren heeft het gat dichtgereden en neemt het commando over, afgewisseld door Carlo.

In de laatste 20 kilometer rijden Frans en Carlo seconde voor seconde naar Remy toe. Na een fietsescapade van 30 kilometer heeft Remy uiteindelijk een handvol seconden over, maar hij heeft hiermee vooral een stukje respect verdient.

Met z'n vieren stormen we het parc fermee in, op jacht naar Remy. Fiets neerzetten, helm af, schoenen aan, en knalhard het loopparcours op. Erik geeft meteen vol gas, en hij loopt direct van mij weg. Remy heeft het lastig, en ik haal hem snel terug. Na één kilometer lopen vind ik me dus terug op de tweede plaats. Voor me loopt Erik, die zo fris als een hoentje oogt, achter me heeft Remy last van z'n maagstreek, en Frans en Carlo lopen normaliter minder hard dan ik.

Tweede worden is dus de meest waarschijnlijke uitslag voor vandaag. Maar het is warm, het is een triatlon, en ik vind eerste nog mooier dan tweede, dus ik houd het tempo strak. De tweede vijf kilometer kom ik ook steeds beter in het ritme. Erik controleert de wedstrijd echter prima, en ik voel dat hij vandaag door mij niet is te kloppen. En zo gebeurt het ook: Erik wint, ik ben tweede, Remy derde, en de veteranen Frans en Carlo zijn vier en vijf.

Ik ben heel tevreden met dit resultaat: ik ben weer terug op m'n oude nivo. De zomer moet nog beginnen, en ik heb veel zin in de komende wedstrijden. Zaterdag 13 juni is de volgende, in Huizen. Lekker rammen in de Flevolandse polders.

Uitslag triathlon Woerden, 1 juni 2009

1. Erik Simon Strijk 1:47:58

2. Bert Flier 1:48:25

3. Remy Vasseur 1:49:44

4. Frans van Heteren 1:51:48

5. Carlo van den Bergh 1:52:39